پاتوق شیشه ای

سواره پله برقی که میشم چشمهام را می بندم ....و لبخندی جانانه می زنم سپس در میان آسمان

خودم را مشاهده میکنم .یه چیز درونی بهم می گه که کل عالم مثل پله برقی میمونه ...

فقط باید باور کنی که ما زاینجا و زانجا نیستیم

......ما زبالاییم و بالا می رویم ....کل عالم در ذات خودش حرکت داره

و ما به سمت قرار و آرامش حرکت می کنیم .

فقط کافیه پاتو بذاری تو پله اول باور به کمال ...باور به اینکه خدا بی نهایت بزرگه

.....و هرکس بسته به طهارت ظرف وجودش به پرواز در می یاد ...

و از لقاء خدا لذت می بره ....و این لذت سرچشمه تمامی میلهای مارا شیرین می کنه

 ...الهی می کنه ...

خلاصه اینکه ماه رجب آمده ...

فرصت برای گذاشتن پا توی پله برقی معنویت مهیا شده ....

هر کس به فکرتوسعه  حال معنوی  باشه ....که ۳ روزش رفت.